ผลิตภัณฑ์ไม้ไผ่ หนึ่งในของดีของปราจีน
10 August 2011

ยายกระปุก”...จับจ่ายนายเดชะบุญ”...จับภาพ

พูดถึงไผ่แล้ว หลาย ๆ คนคงรู้ว่าประโยชน์ของไม้ไผ่มีมากมาย ไม่ต่างจากต้นกล้วยที่สามารถนำทุกส่วนของมันมาใช้ได้ เริ่มตั้งแต่หน่ออ่อนของไผ่ เอามาทำเป็นอาหารอร่อยนานาชนิดทั้งคาวหวาน อาหารคาวคงไม่ต้องพูดถึง เราต่างก็รู้กันอยู่ว่ามีอะไรบ้าง แต่ของหวานที่ทำจากหน่อไม้นี่สิ น่าแปลก ชาวปราจีนฯ เขาคิดนำหน่อไม้ที่มีอยู่มากมายและเป็นของขึ้นชื่อของเมืองมาซอยเป็นชิ้น เล็ก ๆ ต้มแล้วบดก่อนผสมกับแป้งข้าวเจ้า น้ำตาล กะทิ ในปริมาณที่พอเหมาะพอดี แล้วนำไปนึ่ง ได้ขนมอร่อยมาอีกอย่างหนึ่ง

จากหน่อมาสู่ลำต้นสูงยาวเป็นปล้อง ซึ่งลำต้นนี่แหละที่เป็นสาระสำคัญของจับจ่ายรายทางฉบับนี้ เพราะ “ยายกระปุก” รู้มาว่า ชาวจังหวัดปราจีนบุรีนิยมปลูกไผ่กันเป็นล่ำเป็นสันเพื่อตัดหน่อไม้ขายและนำ ต้นไผ่มาตัดมาจักเป็นสิ่งของเครื่องใช้เพื่อส่งขายตามบริเวณตลาดอื่น ๆ และวางขายอยู่ริมถนนสำหรับผู้ผ่านทางได้แวะซื้อ

“ยายกระปุก” จึงเดินทางด้วยเวลาเพียง ๓ ชั่วโมง มายังบ้านโง้ง อำเภอประจันตคาม แหล่งผลิตข้าวของเครื่องใช้จากไม้ไผ่ที่มีชื่อเสียงของจังหวัดปราจีนบุรี เพื่อเก็บเรื่องราวของผลิตภัณฑ์เหล่านั้นมาฝากกัน
“ของใช้จากไม้ไผ่น่ะหรอ เกิดมาก็เห็นแล้ว” คุณป้าวัยห้าสิบกว่า ๆ บอกอย่างเป็นเรื่องปกติธรรมด “ชาวบ้านโง้ง จักสานไม้ไผ่เป็นกันทุกคนแหละ เมื่อก่อนจะสานกันตอนว่างจากหน้านา แต่เดี๋ยวนี้สานกันทุกวัน”

นั่นหมายความว่า ปัจจุบันนี้อาชีพจักสานซึ่งเคยเป็นอาชีพเสริมได้ก้าวขึ้นมาเป้นอาชีพหลัก สำหรับชาวบ้านโง้งไปแล้ว ไม่ว่าเด็ก หนุ่มสาว ผู้ใหญ่ ผู้เฒ่าผู้แก่ ต่างก็มีรายได้จากการขายผลิตภัณฑ์ไม้ไผ่กันถ้วนหน้า

“ผมมาทำงานเฉพาะวันเสาร์ อาทิตย์ครับ” หนึ่มน้อยวัยไม่เกินสิบห้าบอกขณะที่มือกำลังง่วนอยู่กับการเจาะรูปล้องลำไผ่ เพื่อสอดไผ่ลำเล็กเข้าเป็นขั้นบันได ได้ค่าาแรงอันละสิบห้าบาท วันนึงทำได้สิบกว่าอัน”

ไม่ไกลกันนัก เสียงตอกตะปูโป๊ก ๆ ดังมาจากกลุ่มของเด็ก ๆ วัยประถม ๕-๖ คน ทุกคนกำลังก้มหน้าก้มตาตอกตะปูลงบนแคร่ไม้ไผ่ เด็ก ๆ กลุ่มนี้ได้ค่าขนมจากการทำงานนี้กันวันละกว่าร้อยเช่นกัน

ที่ศาลาริมทาง คุณตาคนหนึ่งนั่งก้มหน้าก้มตาจัดดอกอ้อแห้งเป็นกำสำหรับนำไปประกอบกับด้าม ไม้ไผ่เป็นไม้กวาด มือเหี่ยวย่นและสั่นเทาคู่นั้นค่อย ๆ แยกดอกอ้อเป็นกำอย่างเชื่อช้า ดอกอ้อนี้มาจากแถบจังหวัดแพร่ น่าน ส่วนด้ามใช้ไม้ไผ่ที่สั่งมาจากจังหวัดอุบลราชธานี

“เดี๋ยวนี้ไม้ไผ่ปราจีนฯ มีไม่พอแล้ว” คุณป้าพยุง สหนาวิน แม่ค้าผลิตภัณฑ์ไม้ไผ่ริมถนนสายประจันตคาม-กบินทร์บุรี เล่าให้ฟัง

“เราต้องสั่งวัตถุดิบจากที่อื่นมาผลิต ของที่ทำที่นี่ก็มีไม้กวาด เข่ง สุ่มไก่ บันได ชุดรับแขก ส่วนพวกตะกร้า กระบุงนี่รับมาจากที่อื่น ไม่แพงหรอก ชุดรับแขกชุดละห้าร้อยบันไดอันละร้อยกว่าบาท ตะกร้า กระบุง อันละยี่สิบสามสิบเท่านั้นเอง

และด้วยราคาย่อมเยานี่เองที่ทำให้มีนักท่องเที่ยวหยุดรถแวะซื้อสินค้ากัน เป็นประจำ โดยเฉพาะช่วงเทศกาลที่หยุดติดต่อกันหลายวัน นักท่องเที่ยวจะเยอะเป็นพิเศษ และรายได้ก็จะกระจายไปยังชาวบ้านโง้งมากกว่าเดิม

ริมทางหลวงหมายเลข ๓๓ มีเพิงร้านค้าริมทางตั้งเรียงกันเป็นทิวแถว สินค้าที่แขวนที่วางไม่แตกต่างกัน ทั้งหมดล้วนเป็นผลงานและฝีมือของคนไทย นั่นคืองานจักสานไม้ไผ่ที่มีมาตั้งแต่อดีตกาลจนถึงวันนี้ แม้ว่าสารสังเคราะห์สีสันสดใสจะแทรกผ่านมาตามกระแสวิวัฒนาการทางเทคโนโลยี แต่หัตถกรรมจากธรรมชาติก็ยังไม่เลือนหายไปเสียทีเดียว ตราบเท่าที่ยังมีคนเห็นคุณค่าของมัน...แม้จะเป็นเพียงส่วนน้อยก็ตามที

ที่มา: อนุสาร อสท.

International Public Relations Division
Tourism Authority of Thailand
Tel: +66 (0) 2250 5500 ext. 4545-48
Fax: +66 (0) 2253 7419
E-mail: prdiv3@tat.or.th
Web site: www.tatnews.org
http://www.tatnews.org/tat_release/detail.asp?id=5415